Friday, January 28, 2011

చుక్కలు చూపిస్తున్నాయి.

              ముక్కుపైకెక్కు.. చెవులపక్కన నిక్కు.. జారిందంటే పుటుక్కు.. అని చిన్నప్పుడు పొడుపు కధ పొడుచుకుని.. "నాకు తెలుసు, నాకు తెలుసు" అంటూ చేతులెత్తి మరీ.. కళ్ళ జోడు అని చెప్పేవాళ్ళం. అన్ని రకాల దృష్టి దోషాలనూ వీలైనంతవరకూ సవరించి కంటిచూపుని మెరుగు పరిచే సాధనాలు మన కళ్ళ జోళ్ళు.. సారం లేని తినే తిండి వల్లనో, పెరుగుతున్న కాలుష్య ప్రభావమో, స్వాభావికంగా మానవ జన్యువులలోనూ, తద్వారా ఆరోగ్యంలోనూ వస్తున్న మార్పులో.. కారణ మేదైతేనేం ? .. ఈ మధ్యన కళ్ళజోళ్ళు ధరించడం  కాలి జోళ్ళ వాడకమంత  సాధారణం అయిపోయింది. ప్రతీవారికీ ఏదో ఒక కారణాన వయసుతో సంబంధం లేకుండా వీటిని దరించ వలసిన అవసరం వస్తోంది. సరదాకో, ఫాషన్ కో,ఎండకో వాడే కళ్ళజోళ్ళ సంగతి సరేసరి..
      ఏడాదికొకసారి కళ్ళ పరీక్ష చేయించుకునే మేము ఈ సారి కూడా జనవరి ఒకటో తారీకున మా డాక్టర్ గారి దగ్గరకి వెళ్ళాము. మా ఇద్దరికీ ఇప్పట్లో కళ్ళజోడు మార్చవలసిన అవసరం లేదు అని చెప్పారు, మా అబ్బాయికి కూడా పవర్ పెద్దగా పెరగలేదు కానీ మీరు ఎప్పుడూ స్పేర్ గా ఒకటి ఉంచుతారు కనక ఈ కొద్దిగా పెరిగిన పవర్ తో అది చేయించి ఉంచుకోండి అని సలహా చెప్పారు. 
         దానికోసం కొత్త జోడూ, అద్దాలూ కొనాలని షాప్ కి వెళ్లాం. మా ఇంటి వెనక ఉన్న షాపే ఇది, అతను మాకు బాగా తెలుసు కూడా. ఇక్కడొక విషయం చెప్పాలి. ఏ వస్తువైనా కొనడానికి వెళ్ళినప్పుడు మన అంచనాలని మించే ఉంటుంది కదా.. అది బంతిపూలైనా సరే, బంగారమైనా సరే.. అందుకని కొంత సిద్ధపడే వెళ్ళాము అయినా సరే అక్కడ మాకన్నీ షాక్ లే. 
        ముందు ఫ్రేం చూపించామన్నాము. "ఇది కొరియా లో చేసినది మేడం చాలా బావుంటుంది అన్నాడు ఒకటి చూపిస్తూ.. అది నిజానికి బానే ఉంది.. ధరతో సహా..పదిహేను వందలుట .. తరవాత ఇండోనేసియా లో చేసినది.. రెండు వేలు.. ఇలా ఒక దేశాన్ని మించి మరొక దేశపు ఫ్రేములూ, వాటితో పాటు అటు ఇటూగా సాగుతున్న ధరలు. నాకు అనుమానం వచ్చి.. "మన దేశంలో కళ్ళజోళ్ళ ఫ్రేములు తయారు చెయ్యరా? మనం అన్నీ దిగుమతి చేసుకోవడమేనా? అని అడిగాను. "ఉన్నాయండి.. కానీ క్వాలిటీ బావుండదు.. మూడు నెలలకే పై పొర ఊడి  పోవడం, స్క్రూలు లూజ్ అయిపోవడం ( ఎవరివో మరి??) ఇలాంటి కంప్లైంట్లు చాలా వస్తాయండి అన్నాడు. ఒక్క ధరలూ, దేశాలూ మాత్రమే కాదు.. వీటిల్లో ఎన్ని రకాలో.. మెటల్, ప్లాస్టిక్, హాల్ఫ్ రిం, ఫుల్ రిం, సైడ్ ప్లాస్టిక్, షెల్ ఫ్రేం ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే.. చాలా..
         ఆటలూ, పరుగులూ.. వీటిల్లో ఎప్పుడు విరగ గొట్టుకుంటారో తెలియని వయసులో అంత ఖరీదైనవి ఎందుకు ?అని నా అభిప్రాయం అని చెప్పాను అతనికి. వీటిల్లో స్టార్టింగ్ రేంజ్ 675 /-  అన్నాడు, కానీ ఆ రేట్లలో రెండో మూడో మాత్రమే ఉన్నాయి.  అవి మనకు ఎలాగూ  పెద్దగా నచ్చవు.  .. ఓ నాలుగుంటే కదా చూసుకోవడానికి .. మొత్తానికి మా ముగ్గురికీ, మధ్యలో చూపిస్తున్న అతనికీ ( అభిప్రాయం చెప్పాడు కనక) నచ్చిన ఫ్రేం దొరికింది. పాపం మా అబ్బాయి కూడా  ఇంత ఖరీదు వేస్ట్ డాడీ, మళ్ళీ విరిగి పోతే అనుకుంటూ మాములుదే తీసుకున్నాడు. అమ్మయ్య! సగం పని అయిపోయింది కనక ఇంక అద్దాలు చూసేసుకుంటే సరి అనుకున్నామో లేదో మళ్ళీ ఇంకో బాంబు..
    "మామూలు అద్దాలు బావుండవండి.:. అని ఒక పెద్ద కాటలాగ్ మా ముందు పెట్టాడు.. దాన్లో ఉన్నన్ని పేర్లు సౌత్ ఇండియన్, నార్త్ ఇండియన్, తందూరీ, చైనీస్ ఇలా అన్ని రకాలు దొరికే హోటల్ మెనూ లో కూడా ఉండకపోవచ్చు.. పాలీ కార్బనేట్, ఆంటీ స్క్రాచ్, అంటీ గ్లేర్, ఫోటో సన్, సూపర్ తిన్, ఇలాంటివన్నీ కాలంలలోనూ,  జిస్, సుప్రోల్.. ఇంకా ఇలాంటివెన్నో రకాల బ్రాండ్ ల పేర్లు వరసలలోనూ ఉన్న పెద్ద పెద్ద పట్టికలు చూపించాడు. ఇంక అక్కడనించి చూసుకోండి.. ఆ కామ్బినేషలూ, పర్ముటేషణ్ లూ .. ఒక్కోదానికి ఒక్కొక్క రేటు.. మినిమం మూడువేలుగా చెప్పవచ్చు, ఇంకా ఎక్కువేనేమో కూడా. ఈ లెక్కన  అధమం వెయ్యి రూపాయలు ఫ్రేం కీ, మూడువేలు లెన్స్ లకి వేసుకున్నా ఒక కళ్ళజోడు ఖరీదు కనీసం నాలుగు వేలు అవుతుంది అన్నమాట. ఇంకా ప్రోగ్రెసివ్ లాంటివి కొనాలంటే ఇంకా ఎక్కువే.. కేవలం లెన్స్ లే ఐదేసి వేలూ లేక ఇంకా ఎక్కువో ఉంటాయి.. అంతే మా షాపు అతని భాషలో చెప్పాలంటే మంచి ఫ్రేమూ, మంచి లెన్స్ లూ ఉన్న కళ్ళ జోడు కి కనీసం పదివేలు అవుతుందేమో.. !!!
          ఇది ఇప్పుడు కొత్తగా చూసినది కాకపోయినా, ధరలు మరీ ఇంత ఎక్కువగా అనిపించడం ఈ మధ్యన బాగా ఎక్కువ అయింది అనిపిస్తోంది నాకు. ముందుగా వాళ్ళు మన దేశంలో తయారయ్యే ఫ్రేములూ అవీ ఏమి చూపించారు, ఆ తర్వాత ఇంపోర్టెడ్ వాటి గుణాల్ని కీర్తించి మనల్ని నమ్మించి అమ్మే ప్రయత్నం చేస్తారు. మనలో ఉన్న బ్రాండ్ పిచ్చి ని బాగా వాడుకుంటారు. రెండేళ్ళ క్రితం వాడికి కొన్న( ఇంపోర్టెడ్ అని మాకు తెలియకుండానే)  ఫ్రేం ఇంపోర్టెడ్ అని వాడి స్నేహితుడు సర్టిఫై చేసాక మా వాడి ఆనందం చూసి తీరాలి. 
            అంతేకాదు.. ఇదివరకు టైము చూపించడానికి మాత్రమే పనికివస్తుంది అనుకున్న వాచీ, చూపు సరిగా చూపించే కళ్ళ జోడూ, ధరించే బట్టలూ, చేతిలో పట్టుకునే సెల్ ఫోనూ, మేడలో వేసుకునే టై ఇలా ఒకటేమిటీ అన్నీ కూడా మనల్ని జనాలకి చూపించే సాధనాలుగా (fashion accessories) గా మారిపోయి,  ప్రతీదానిలోనూ brand consciouness విపరీతంగా పెరిగి పోయాకా,  ఇలా కాక ఎలా ఉంటాయి?. అందుకే ఈ మధ్యన కళ్ళ జోళ్ల మీదా, కాలి జోళ్ల మీదా కూడా swaarovski లాంటి అంతర్జాతీయ బ్రాండ్ ల తళుకులూ, బెళుకులూ అద్ది మరీ అమ్ముతున్నారు. వాటి ధర నాకు ఊహించడానికి కూడా కష్టమే..అందుకే అంటున్నాను.. ఈ కళ్ళ జోళ్ళు మాత్రం మనకి  లోకాన్ని చూపించడం మాట ఎలా ఉన్నా, చుక్కలు తప్పకుండా చూపిస్తున్నాయి అని.







Saturday, January 1, 2011

నడిచి వచ్చిన దారి..

               నా చిన్నప్పుడు ఒకసారి  కొత్త సంవత్సరం ప్రవేశించే వేళకి అమ్మమ్మగారి ఇంట్లో ఉన్నాము. అర్ధరాత్రివరకూ వేచి ఉండడమూ, శుభాకాంక్షలు చెప్పుకోవడమూ అనేది మాకు అప్పుడప్పుడే తెలుస్తున్న విషయం. అందుకనే ఆ సంవత్సరం ఎలాగైనా మెలకువగా ఉండి హంగామా చెయ్యాలని నిర్ణయించేసుకుని పన్నెండు వరకూ ఆటలూ, పాటలతో గడిపాము. ( తోమ్మిదిన్టికే అర్ధరాత్రి అనుకునే పల్లెటూరిలో, టీ.వీలు కాదు కదా కనీసం రేడియో కూడా సరిగ్గా పలకని రోజుల్లో.. ఎంత కష్టమో చూసుకోండి). 
           గంట పన్నెండు కొట్టగానే కేరింతలు కొట్టుకుంటూ మాలో మాకు విషెస్ చెప్పుకుంటూ అప్పటికే చలికి ముసుగేసిన పెద్దలని కూడా నిద్ర లేపి విషెస్ చెప్పాము. వారిలో ఒక బామ్మగారు "ఎవిటర్రా.. హడావుడి ? అన్నారు.కొత్త సంవత్సరం వచ్చింది, అన్నాము ఉత్సాహంగా.. ఐతే ఏవిటి? నోరుమూసుకుని పడుకోండి".. అన్నారు ఆవిడ. 'అయ్యో ఇలా అంటారేమిటి? ఈవిడకి బొత్తిగా ఏమీ తెలీదు అనుకున్నాం 'నిరాశగా. మరోకావిడ.. అయ్యో.. "ఇంత రాత్రి పడి వచ్చిందా? ఇప్పుడేం బస్ ఉందర్రా?అన్నం తిందో లేదో కనుక్కోండి.".అన్నారు.. కొత్త సంవత్సరం అంటే మనిషి అనుకున్నారో లేక  ఆవిడ దృష్టి అంటా ఆ తరవాత రోజు రాబోయే చెల్లెలి మీద ఉండి ఆవిడే వచ్చింది అనుకున్నారో ఏమిటో? వీళ్ళిద్దరి రియాక్షన్ చూసి మా ఉత్సాహం మీద నీరు చల్లినట్టయింది.. ఆ తరవాత అమ్మ వచ్చి "పెద్దవాళ్ళకి ఈ విషయాలు పెద్దగా తెలియవు, తెలుగు సంవత్సరాదే వాళ్లకి లెక్క.. ఇంక ఎవరినీ నిద్ర లేపవద్దు.. పొద్దున్న చెప్పవచ్చు" అని చెప్పింది.
            ఇప్పుడిదంతా ఎందుకు చెప్తున్నానంటే కొందరికి ఎంతో గొప్పగా అనిపించే విషయం  మరొకరికి  అంత గొప్పది కాకపోవచ్చు. మనం ప్రాణప్రదంగా భావించే విషయానికి మరి కొందరి దృష్టిలో   ప్రాముఖ్యత లేకపోవచ్చు. మన భావనలోనే ఆనందం ఉంది, అనుభూతి ఉంది. నిన్నటిలాగే ఈ రోజూ, ఈ ఏడాది లాగే వచ్చే ఏడూ అనుకుంటే దేనికీ ప్రత్యేకత లేదు., అలా      అనుకునే వారికి మనం చెప్పగాలిగేదీ లేదు. . 
       మొదటి అడుగూ, మొదటి బడీ , మొదటి బహుమతీ, మొదటి ఉద్యోగం, మొదటి వలపు, మొదటి తలపూ, మొదటి తారీకు ( జీతాల రోజు కదా)  ఇలా మొదటివన్నీ ప్రత్యేకమైనవే అనుకుంటే సంవత్సరం లో వచ్చే మొదటి తేదీ కూడా అలాంటిదే. గడచిన సంవత్సరపు స్మృతులు నెమరు వేసుకుంటూ, వచ్చే సంవత్సరం మనకే కాదు, మన కుటుంబ సభ్యులకీ, స్నేహితులకీ, తెలిసిన వారందరికీ కూడా   అంతకంటే బాగా  ఉండాలని కోరుకోవడమే  ఈ కొత్త సంవత్సర వేడుక. 
         న్యూ ఇయర్ వేడుకలంటూ న్యూజీలాండ్ వెళ్ళినా, బీచ్ వడ్డున సరదా అంటూ గోవా వెళ్ళినా, డీ.జేలూ,పీ.జీలూ అంటూ ఉన్న ఊరిలో హోటల్కి వెళ్ళినా , లేదూ సరదాగా కుటుంబ సభ్యులతో గడిపినా దాని వెనక ఉన్న పరమార్ధం మాత్రం ఇదే. నలుగురితో కలిపి జరుపుకుమతూ మనతో పాటు ఆ నలుగురికీ కూడా శుభం కలగాలని కోరుకోవడమే . ఒకప్పుడు పోస్ట్ కార్డ్ ల లో వచ్చేవి విషెస్. తరవాత గ్రీటింగ్ కార్డ్ లు, కొనుక్కోవడమో, లేక ఇంట్లో చేసుకోవడమో..ఇప్పుడేమో కంప్యూటర్ లో కార్డ్లు, మొబైల్ ఫోన్ ల లో శుభాకాంక్షలు.. పని సక్రమంగా జరిగినంతవరకూ ఎలా చేసినా తప్పులేదు..
     అసలు విషయమంతా ఆ తర్వాతే ఉంది. "న్యూ ఇయర్ ఈవ్" అంటూ ఆడి పాడి అలసి పోయి మర్నాడు పది గంటలవరకూ  నిద్రపోవడం మాత్రమేనా కొత్త సంవత్సరం అంటే? లెక్కకు మిక్కిలిగా ఎస్.ఎం.ఎస్ లూ, ఈ మెయిల్స్ పంపేసి ఆ సర్వీస్ మనకందిమ్చే వారిని  పోషించేస్తే చాలా? రిసల్యూషన్స్ అంటూ ఎప్పుడూ అనుకునే మాటలనే మళ్ళీ అనుకుని వదిలేస్తే సరా? రేమినేసేన్సేస్ అంటూ జరిగిన విషయాలని తల్చుకుని వదిలేస్తే సరిపోతుందా?
            గడచిన గతసంవత్సరాన్ని అవలోకనం చేసుకుంటూ ఆ బాటలో  ఎక్కడ పూలు ఉన్నాయో చూసి అక్కడ మరిన్ని పరుచుకుని మన మార్గం మరింత ఆహ్లాదంగా మార్చుకోవదమూ, ముళ్ళు తగిలిన చోట్లనించి అవి ఏరి పారేసే ప్రయత్నం చేసుకోవడమూ, "ఆ మాట్లడదాములే! అని వాయిదా వేస్తున్న స్నేహితులనీ, సన్నిహితులనీ బద్దకించ కుండా కలిసే/మాట్లాడే ప్రయత్నం చెయ్యడమూ, వ్యక్తిగానూ, వ్యక్తిత్వంలోనూ మరింత ఎదిగే ప్రయత్నం చెయ్యడమూ, కొత్త పుస్తకాలని, కొత్త ప్రదేశాలనీ  మనం చదివే/చూసే  లిస్టు లో చేర్చుకోవదమూ ఇలాంటివి నిజంగా కొత్త సంవత్సరాన్ని కొత్తగా స్వాగతిస్తాయేమో. అనిపిస్తుంది  నాకు. 
        ముఖ్యంగా మనం నడిచి వచ్చిన దారిని వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే దాటినా మెయిలు రాళ్ళే కాదు, అలవోకగా దాటిన దూరాభారాలే కాదు ,  ప్రయాణాన్ని ఆపిన స్పీడ్ బ్రేకర్లూ, కలతలు పెట్టిన మలుపులూ, మెలికలూ, తిరిగిన వంకర్లూ కనిపిస్తాయి.. వాటిని చూసుకుంటూ, అధిగమించడానికి కొత్త మార్గాలు తెరుచుకుంటూ ముందుకు సాగితే ఆనందమే.
      మిత్రులందరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు.. మీరు నడిచి వచ్చిన దారిలాగే,, ఈ సంవత్సరం నడవబోయే దారి కూడా సాఫీగా, సుఖంగా సాగాలనీ,  సుఖ సంతోషాలు మీ ఇంటిముంగిట తోరణాలు కట్టాలనీ, ఆరోగ్యం, ఆనందం మీ ఇళ్ళముందు రంగవల్లులు వేయాలని, నూతన సంవత్సరం మీ కు సకల శుభాలనూ   ప్రసాదించాలని  మనసారా కోరుకుంటూ..

                           

Wednesday, December 22, 2010

ప్రమదావనంలో పండగ- వెలుగు రవ్వల పండగ..

జ్యోతిగారు.. అదే మన వలబోజు జ్యోతిగారి పుట్టిన రోజట.. ఈ రోజు.
ఏమిటావిడ గొప్పట ?అసలు ఆవిడకేమి వచ్చట? ఏమి తెలుసట? 

పిల్లలు పెద్దవాళ్ళయి పోయారు .. వాళ్లకి పెళ్ళిళ్ళూ, పేరంటాలు చేసేసి
హాయిగా దీవాన్ మీదో, సోఫాలోనో కాళ్ళు చాపుకుని కూర్చుని
టీలు తాగేస్తూ, టీ.వీ చూసేస్తూ   సీరియస్ గా సీరియల్స్
నడిపించేస్తూ   కాలం గడిపేద్దాం అనుకోవడం  తెలుసా?

ఊహూ. బ్లాగ్ లూ , జాబులూ, స్లిప్పులూ  అంటూ
కంప్యూటర్ కలం  ( మౌస్ ) చేత పట్టి
అంతర్జాలపు తెలుగు సాహితీ క్షేత్రంలో
అద్భుతంగా  హలం దున్నటం మాత్రం తెలుసు..

పోనీ ఏదో రాస్తున్నాం కదా! అని సరదాగా చదువుకునేవి
రాసి ఊరుకోవడం తెలుసా ?
సరే.. శారీలూ, ఫాషన్లూ అవీ రాస్తే తోటి వారు సంతోషిస్తారు
అనుకోవడం తెలుసా?
ఊరికే ఊసుపోని కబుర్లు రాసేసి చేతులు దులుపుకోవడమైనా తెలుసా?

ఊహూ. ఒకటి కాదు రెండు కాదు ఏకంగా అరడజను పైన బ్లాగ్లు
ఒక్క చేత్తో నడిపేయడం, ఎన్నో విషయాలు వాటిలో చర్చించడం
అబ్బా ఇంత పెద్ద పనిని  ఇంత  వీజీగా ఎలా చేస్తారబ్బా?
అనిపించేయడం మాత్రం తెలుసు.

పెళ్లి అయినప్పటి నుంచో, ఇంకా మాట్టాడితే అంతకు ముందు నుంచో
ఈ మాత్రం వంట వండుతూనే ఉన్నాం కదా.. రోజూ ఉండే పప్పూ, కూరే కదా
ఇందులో గొప్పేముంది  అని అనుకోవడం తెలుసా?
చీకు చింతా లేకుండా చికెనూ, మహా పసందుగా మటనూ
వండేసుకుని తినేద్దాం అని ఊరుకోవడం తెలుసా?

ఊహూ.. ఓట్లతో పాయసం అంటూ ఓటేయించుకుని, పలు రుచుల పొట్లాలు కట్టేసి,
రకరకాల  వంటలు చక చకా వండేసి.. చవులూరేలా ఫోటోలు తీసి
షడ్రుచులంటూ మన నోరు ఊరించడం, అది చాలనట్టు 
అవి టీ. వీ ల లో చూపించడమూ .. మాత్రం బాగా తెలుసు

కంప్యూటర్ అంటే కళ్ళ ముందుంటుంది .. 
కాలు కదపకుండా కలం కదిపేసి కాలం గడిపేయచ్చు
ఇంతకంటే ఇంకేం కావాలి? అని తృప్తి పడడటం తెలుసా?
ఊరికే. ఊరంతా తిరిగి హైరానా పడటం ఎందుకు?
పత్రికలకీ, టీ. వీ చానెల్స్ కి తిరగడమెందుకు? అనుకోవడమైనా తెలుసా?

ఊహూ.. ఈనాడు, ఆంధ్రభూమి, చిత్ర, సాక్షి ఇలా ఒకటి అని లేకుండా
రకరకాల పత్రికలలోనూ  పలురకాల ఆసక్తికరమైన కధనాలూ,
వ్యాసాలూ బ్రహ్మాండంగా  రాయడం మాత్రం తెలుసు..

మనం తెలుసుకున్నాం కదా, మన పని చక్కగా అయిపోతోంది కదా
ఎవరెలా పొతే మనకెందుకు అని ఊర్కుకోవడం అసలెప్పుడైనా తెలుసా?
ఎవరికీ కావాలంటే వాళ్ళే నేర్చుకుంటారులే.. అంతగా ఆడిగితే
అప్పుడు చూద్దాం అనుకోవడమైనా తెలుసా?

ఊహూ.. తనకి తెలిసిన విషయాలని నలుగురికీ చెప్పి వారికి నేర్పించకపోతే
పాపం వాళ్ళు కూడా నేను ఇబ్బంది పడినట్టే పడతారు అనుకోవడం మాత్రం తెలుసు.
ఎవరికెలా నేర్పితే అర్ధం అవుతుందో 'గురుతెరిగి' తెలియ చెప్తూ 
గురూజీ అన్న పేరుకి,సార్ధకత సమకూర్చడం మాత్రం తెలుసు..

అందరూ ఎవరిమానాన వారు వారికి నచ్చింది ఏదో  రాసుకుంటున్నారు కదా
నాకెందుకు? వారి పనికి వారినొదిలేద్దాం అనుకోవడం తెలుసా?

ఊహూ.. 'రెండు కొప్పులు ఒకచోట ఇమడ లేవు' అన్న నానుడి ని మార్చేసి
 ఎన్నోకొప్పుల ఒప్పుల కొప్పలనెందరినో
ఒక  చోట చేర్చి
ఆడించీ, పాడించీ, కలిసి రాతలు రాయించీ, అల్లరి చేయించీ
ప్రమదావనాన్ని సృష్టించి దానిని 
ఒక ప్రమోదవనంగా మార్చడం మాత్రం తెలుసు..

ఇన్ని తెలిసిన జ్యోతిగారికి చెప్పడానికి నాకేం తెలుసు?
ఈ రోజు ఆవిడ పుట్టిన రోజు కనక ,  శుభాకాంక్షలు చెప్పడం మాత్రమే  తెలుసు.
జ్యోతిగారూ.. మీకు హృదయపూర్వక పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు.. ఇలాంటి పుట్టిన రోజులు మీరు మరెన్నో జరుపుకోవాలి..మీ ప్రతిభా జ్యోతినీ,  స్నేహ జ్యోతిని మరింత గా ప్రజ్వరింప చేయాలి..
నాతో పాటు మీరు కూడా మరోసారి జ్యోతిగారికి విషెస్ చెప్పేయండి మరి..

Sunday, December 5, 2010

స్వామీ అండ్ ఫ్రెండ్స్ - చిన్నారి లోకపు గొప్ప అనుభవం.

       ఉందో, లేదో స్వర్గం నా పుణ్యం నాకిచ్చేయి , ఆ సర్వస్వం నీకిస్తా నా బాల్యం  నాకిచ్చేయి అని దేవుడిని కోరినట్టుగా రాసిన ఒక గజల్ కొన్నాళ్ళ క్రితం గజల్ శ్రీనివాస్ గారు పాడుతుండగా విన్నాను. ఆయన పాడిన తీరూ, ఎంతో బాగా రాసిన సాహిత్యం ఇంకా నాకు ఎప్పుడూ గుర్తు వస్తూనే ఉంటాయి. ఉందో లేదో తెలియని స్వర్గం మీద నా పుణ్యాన్ని వృధా చేసుకోను, తెలిసినదీ, అందరి జీవితాల్లోనూ మరపురానిదీ అయినా బాల్యమనే స్వర్గాన్ని మళ్ళీ నాకిచ్చేస్తే ఆ పుణ్యం మొత్తం నీకిచ్చేస్తాను అని దేవుడితో బేరం పెట్టడం.. ఎంత మధురమైన ఊహ?? 
      సరిగ్గా అలాంటి బాల్యాన్నే 'మిఠాయి పొట్లం' అనే తాయిలంగా చుట్టి  దాదాపు వంద నిమిషాల సేపు మన చేతికందించిన నాటకం నిన్న రాత్రి మేము చూసిన 'Swami and friends". పసితనపు అమాయకత్వాన్నీ, ఆనందాన్ని, స్నేహాన్నీ, అవి తీసుకొచ్చే చిన్న చిన్న ఆపదలనీ, అనుమానాలనీ మనసుకు హత్తుకునేలా చూపించి అందరినీ మెప్పించారు. ప్రముఖ రచయత R.K.Narayan  సృష్టించిన మరపురాని, మధురమైన పాత్ర ఈ చిన్నారి స్వామి.  ఈ పదేళ్ళ చిన్న పిల్లాడూ, అతని కొత్తా, పాత స్నేహితులూ, వారి నడుమ చోటు చేసుకున్న సంఘటనలూ, మధ్య మధ్యలో వాన మబ్బుల్లా వచ్చి భయపెట్టే టీచర్లూ, కోప్పడి క్రమ శిక్షణ లో  పెట్టే అప్పా  ( నాన్న), లాలించి అక్కున చేర్చుకునే పాటీ ( బామ్మా) ఇవీ ఈ కధలోని పాత్రలు. 
     స్వామి ప్రపంచం చాలా చిన్నది. మాల్గుడి అనే చిన్న ఊరిలో (బెంగుళూరు  లోని మల్లేశ్వరం, బసవనగుడి లని కలిపితే మాల్గుడి తయారయింది, కాల్పనిక  గ్రామం ) ఉన్న స్వామి కుటుంబం, రెండు స్కూళ్ళూ, నలుగురు స్నేహితులూ, ముఖ్యంగా పెద్ద గైడ్ లా వ్యవహరించే స్నేహితుడు మణీ... ఇదీ అతని లోకం. కొత్తగా అందులోకి 'రాజం' అనే కుర్రవాడు వస్తాడు. పోలీస్ ఆఫీసర్ గారి అబ్బాయి, అతని తెలివీ, ధైర్యమూ చూసి మన స్వామీ అతనికి ఆప్త మిత్రుడైపోవాలని అనుకుంటాడు. "స్వామీ రాజం తోక" అని పిలిపించుకోవడానికి  కూడా వెనుకాడడు. తన ఇల్లు అతని ఇల్లులాగే ఉండాలనీ, తాను కూడా అతనిలా ఉండాలని తాపత్రయపడతాడు. అమాయకత్వంతో చిక్కుల్లో పడి తను చదువుతున్న మొదటి  స్కూల్ నించి బహిష్కరించ బడతాడు. రెండో స్కూల్ లో చేరిన తర్వాత ఆ  స్కూల్ డిసిప్లిన్ కీ, స్నేహితుల క్రికెట్ ఆటకీ మధ్యన నలిగిపోతాడు. డ్రిల్ ప్రాక్టీస్ కి రమ్మని హెడ్ మాస్టారూ, ఆట ప్రాక్టీస్ కి రమ్మని స్నేహితుడు రాజం వత్తిడి చేసేసరికి, ఏమి చెయ్యాలో తెలియని పరిస్థితిలో హెడ్ మాస్టార్ కోప్పడి స్కూల్ కి రావద్దనేసరికి భయపడి ఇల్లు వదిలి పారిపోతాడు. తరవాత కొంతమంది సహాయం వల్ల క్షేమంగా ఇల్లు చేరతాడు. స్నేహితుడు రాజం తండ్రికి ట్రాన్స్ ఫర్ అయిందని తెలుసుకుని బాధ పడతాడు. అతనికి వీడ్కోలు పలికి, ఆ తరవాత మళ్ళీ తన పాత స్నేహితుడు మణి తో కలిసి ఉంటాడు.
                అతి తక్కువ పాత్రలతో (11 ), సరంజామాతో (props), ఎక్కడా అంతరాయం లేకుండా, ఒక్క బిగిన నాటకం మొత్తం  చాలా రసవత్తరంగా ప్రదర్శించారు. చిన్న పిల్లలూ, వారి మానసిక స్థితినీ, వారి వయసులో చాలా పెద్దవిగా కనపడే సంఘటనలనీ ప్రతిభావంతంగా చూపించారు. తెలివైన  తన స్నేహితుడు మణి కి ఎదురు చెప్పలేక పోవడమూ, క్రికెట్ జట్టుకి తగ్గ పేర్లు ఆలోచించు కోవడమూ  , ఆమెకేమీ తెలియదని తెలిసినా సరే బామ్మకి అన్నీ చెప్పుకోవడమూ, ఇంట్లో తిడతారని భయపడి పారిపోయిన తర్వాత స్వామి ఇంటి గురించీ, తన వారి గురించీ తలచుకుని బాధపడడమూ .. ఒకటేమిటి?  స్టేజ్ మీద కనపడిన అన్ని సన్నివేశాలూ ఎంతో సహజంగా ఉంది పెద్దవారికి గడచిపోయిన తమ బాల్యాన్ని గుర్తు చేస్తే, పిలల్లకి తమ ప్రస్తుత బాల్యాన్ని గుర్తుచేశాయి. ఈ నాటకం ఇంత రక్తి కట్టడానికి పెద్ద కారణం ఇదే. ప్రతీవారూ తమని ఇందులో చూసుకోగలగడమే.. 
             "The Hindu" దిన పత్రిక వారు నిర్వహిస్తున్న "The Metroplus Theater Fest" లో భాగంగా "The Madras and Landing Stage" వారిచే ప్రదర్శింప బడింది. R.K.Narayan రచించిన ఈ పుస్తకాన్ని 'మానసి సుబ్రహ్మణ్యం' నాటక రూపాన్ని కూర్చగా, 'అరుణ గణేష్ రాం' ఎంతో ప్రతిభావంతంగా దర్శకత్వం వహించారు. పాత్రధారులందరూ తమ తమ పాత్రలలో లీనమై నటించారు. అవకాశం దొరికితే తప్పకుండా చూడవలసిన నాటకం. 

నగుమోము గనలేని నాజాలి తెలిసి నన్ను బ్రోవగ రాదా శ్రీరఘువర నీ...